Wywiad na temat gry Rag Doll Kung Fu

Zanim uruchomisz grę Rag Doll Kung Fu: Fists of Plastic i staniesz do walki w stylu, o którym nie miałeś dotąd pojęcia, posłuchaj, jak producent Mattias Nygren opowiada o kulisach jej powstawania.

Czy mógłbyś krótko opisać nam grę Rag Doll Kung Fu: Fists of Plastic i powiedzieć, o co w niej chodzi?

Rag Doll Kung Fu: Fists of Plastic to szybka i ekscytująca imprezowa gra walki stworzona specjalnie dla PlayStation Network. Jest to prosta, wieloosobowa gra akcji przeznaczona dla maksimum czterech graczy. Występują w niej plastikowe, lśniące i elastyczne jak guma postacie podobne do kukiełek, które wywołają uśmiech na Twojej twarzy.

Gra oferuje tryby dla jednego gracza, które pozwalają podszlifować umiejętności, oraz tryby multiplayer, takie jak Deathmatch, Capture the Fish czy King of the Hill.

W tę wymagającą ruchu grę można się świetnie bawić ze znajomymi. Uczestnicząc w pojedynkach, zadając ciosy kung-fu, robiąc salta i uniki w tył i w przód, gromadzisz moc Chi, którą następnie wykorzystujesz w walce z przeciwnikami przy użyciu kontrolera bezprzewodowego pozwalającego wykonywać specjalne ataki bazujące na ruchu.

Od innych gier walki nasza gra różni się stopniem kontroli postaci — tu naprawdę czujesz się, jakbyś trzymał marionetkę! 360-stopniowy system walki pozwala bić, kopać i rzucać. Zabawę można zacząć bez przygotowania, ale rozszerzone sterowanie i mechanika walki dają tyle dodatkowych możliwości, że gracze będą stale wracać po więcej.

Jak powstał pomysł na grę Rag Doll Kung Fu: Fists of Plastic i jak trafiła ona do PSN?

Pierwotna wersja Rag Doll Kung Fu została stworzona w roku 2005 przez Marka Healeya, jednego z autorów gry LittleBigPlanet. Przedstawiliśmy Sony Computer Entertainment Europe inną koncepcję, która bazowała przede wszystkim na postaciach umieszczonych na dwuwymiarowym polu i kontrolowanych przy użyciu ciała, ale SCEE miało już własne pomysły na coś zbliżonego. Okazało się, że koncepcja dotyczyła nowej wersji Rag Doll Kung Fu autorstwa Marka i wkrótce spytano nas, czy nie mielibyśmy ochoty zająć się jej realizacją. Oczywiście skorzystaliśmy z okazji, a wynikiem wspólnej pracy jest Rag Doll Kung Fu: Fists of Plastic. Dążyliśmy do zachowania wierności wobec istoty oryginału, dodając jednocześnie własne pomysły i zwiększając dostępność gry dla użytkowników PSN.

Co zadecydowało o wyborze takiego a nie innego stylu wizualnego?

O naturze postaci zadecydował tytuł oryginalnej gry Rag Doll – szmaciana lalka. Są rozciągliwe, ich stawy wyginają się w dowolnym kierunku bez ograniczeń itd. Chcieliśmy odwzorować postacie bardziej w stylu HD, a ruchome figurki z gładkim i błyszczącym plastikiem i widocznymi różnymi częściami ciała połączonymi przegubami kulowymi i gumkami idealnie pasowały do naszej wizji. Sam pomysł zabawy ruchomymi figurkami idealnie pasuje do gry, ponieważ sprawia, że gracz czuje się, jakby kierował marionetką.

Inspiracją dla wyglądu środowiska gry był jej pierwowzór. Staraliśmy się nadać mu klimat etapów gry kung-fu. W takim właśnie miejscu można powołać do życia swoją postać i pokierować nią tak, jakby była bohaterem albo czarnym charakterem, za jakiego się uważa.

Jakie są najważniejsze dla gry pomysły i koncepcje?

Rag Doll Kung Fu to przede wszystkim imprezowa bijatyka, która sprawia najwięcej radości, gdy gra się w nią w domu razem z kolegami. I raczej nie powinno się przy tym siedzieć na jednej kanapie, bo wykonywanie idealnego skoku mogłoby źle się skończyć! Duża ilość ruchu, jakiego wymaga ta zabawa, odróżnią ją od innych gier walki. Poza tym w innych produkcjach nacisk położono na dokładność ruchu i synchronizację, dzięki którym ataki graczy mogą zawsze odnosić taki sam skutek, a w Rag Doll Kung Fu założyliśmy, że możliwe jest dokładnie wszystko. Reakcje na uderzenia rzadko bywają takie same, skok po obrocie zależy od stopnia i kierunku rozpędzenia się itd. To utrzymuje graczy w stanie ciągłej koncentracji, zmusza ich do szybkiego improwizowania i wymyślania sposobów ujścia cało z nieprzewidzianych sytuacji.

Grę można rozpocząć bez wcześniejszego treningu, ale żeby wyjść poza proste walenie w przyciski, trzeba opanować szereg różnych technik. Trzeba na przykład nauczyć się gromadzić moc Chi i wykonywać ataki specjalne. Elastyczny system walki i sterowania oferuje bogactwo ruchów przypominających poruszanie marionetką, które gracz może łączyć wedle własnego uznania. Każdy gra w inny sposób i to właśnie decyduje o wyjątkowości tej zabawy.

Jaki rodzaj klasycznych filmów o sztukach walki miał wpływ na wygląd postaci i poziomów Rag Doll Kung Fu?

Oczywiście jedną z inspiracji stanowiło dla nas między innymi kino karate i kung-fu z lat 60. i późniejsze, i mam tu na myśli nie tyle klasyki, co raczej niezbyt mądre filmy klasy B. Nie miało to wielkiego wpływu na wygląd poziomów, ale jeśli chodzi o zbiór postaci, to uznaliśmy, że powinny one reprezentować szereg rozpoznawalnych dla ludzi archetypów — starego mistrza, łotra, atrakcyjnego młodego bohatera itp.

Jakiego rodzaju ruchy sterujące zastosowaliście w grze?

Już na samym początku prac postanowiliśmy zbadać, do jakiego rodzaju interakcji można wykorzystać sterowanie ruchem, i braliśmy to cały czas pod uwagę, tworząc Fists of Plastic. W oryginalnej grze element ruchu wykorzystano do gromadzenia mocy Chi. Uznaliśmy, że wprowadzenie fizycznego zaangażowania powinno być ważne w wersji dla PlayStation 3.

Istotne było również, aby gra byłą dostępna dla każdego, dlatego za podstawowe sterowanie nadal odpowiadają przyciski i drążki. Dzięki temu każdy gracz może szybko zapoznać się ze sterowaniem, zacząć się poruszać i wykonywać niektóre podstawowe ataki. Sterowanie ruchem wykorzystywane jest wyłącznie do bardziej złożonych akcji i ataków specjalnych, które mimo to nadal są intuicyjne. Mamy na przykład ruch o nazwie Slam: gracz potrząsa kontrolerem bezprzewodowym w górę, aby podnieść pięści, a następnie w dół, żeby trzasnąć nimi o ziemię. Tak jak w prawdziwym kung-fu, te ruchy trzeba opanować do perfekcji — trening czyni mistrza! Jesteśmy zadowoleni z wyniku. Obserwowanie gry w trybie multiplayer i osób, która potrząsają, szarpią i ciskają wokół bezprzewodowymi kontrolerami potrafi rozśmieszyć do łez. Gra nie tylko wiąże się z ruchem, ale potrafi być też mecząca w sensie dosłownym.

Jak pracuje się na PSN?

To spore wyzwanie. Choć gra jest niewielka, trzeba zaimplementować wszystkie elementy potrzebne w większych grach, takie jak sztuczną inteligencję, fizykę, silnik 3D i narzędzia. Jest to jednak doskonała zabawa. Naprawdę staraliśmy się stworzyć wysokiej jakości grę dla PSN, a rezultat pozwala sądzić, że podniesiemy poprzeczkę dla towarzyskich gier do pobrania.

Czy uważasz, że PSN daje twórcom gier więcej szeroko pojętej swobody artystycznej?

Sądzę, że Sony Computer Entertainment Inc. wyznaczyło dla PSN wysokie standardy jakości rozgrywki w połączeniu z nowatorskimi pomysłami i doskonałym stylem artystycznym. Podczas pracy nad Rag Doll Kung Fu dostaliśmy od SCEE ogromny margines swobody twórczej, co dało nam bodziec, by dorównać tym standardom.

Czy w przyszłości będą dostępne do pobrania dodatkowe materiały do Rag Doll Kung Fu?

Takie były założenia podczas tworzenia gry. Mamy mnóstwo pomysłów, jak rozbudować zabawę, na przykład poprzez nowe tryby, poziomy, rodzaje broni i postacie. Pod tym względem jest to idealna gra dla PSN.

Komu poleciłbyś Rag Doll Kung Fu: Fists of Plastic?

Polecam tę grę każdemu, kto szuka dynamicznej i zabawnej bijatyki na imprezę ze znajomymi. Nauczenie się podstawowych ruchów jest łatwe, ale opanowanie gry do perfekcji wymaga ćwiczeń i sprawia, że ta skądinąd lekka zabawa nabiera głębi. Według testerów zdobycie najwyższego miejsca na podium czy medalu w „plastikowych zmaganiach” było doświadczeniem jednocześnie frustrującym i uzależniającym. Naszym celem było uczynienie gry atrakcyjną dla zwykłych graczy, a jednocześnie odpowiednio wymagającą dla węższej grupy docelowej odbiorców.

Czy masz jakieś wskazówki dla początkujących graczy w Rag Doll Kung Fu?

Przejdźcie samouczek i poćwiczcie ruchy w poszczególnych pojedynkach. Poćwiczcie wykonywanie specjalnych ataków z mocą Chi — często wymagają one ruchu mniejszego, niż się początkowo sądzi. Najważniejsze to wiedzieć, kiedy trzeba atakować, a kiedy grać defensywnie. Samo wciskanie przycisków daleko was nie zaprowadzi, a odpowiednio użyte przedmioty i bronie mogą być bardzo przydatne.